Licznik Energii w Gniazdka ☝ Darmowa dostawa z Allegro Smart - Najwięcej ofert w jednym miejscu ⭐ 100% bezpieczeństwa każdej transakcji. Elektryczne W każdym przypadku trzeba zastosować odpowiedni rodzaj przewodów. 6. Zbyt duże bezpieczniki. Obwody elektryczne instalacji domowej muszą być odpowiednio zabezpieczone przed przeciążeniem, czyli przepływem prądu o zbyt dużym natężeniu. Do tego celu służą zwykle wyłączniki nadmiarowo-prądowe. Niemcy. gniazdka elektryczne. Planujesz podróż z Polski do Niemiec? Na wszelki wypadek zaopatrz się w stosowny adapter do gniazdka. Na terenie Niemiec stosowane są wtyczki typu C i F. Napięcie sieciowe jest podobne jak w Polsce – wynosi 230V, a jego częstotliwość to 50Hz. Mimo że do gniazdka na wtyczkę typu C z łatwością Kup teraz Adapter Gniazda Włochy Grecja Hiszpania + GRATIS (kod producenta - 7292_1_3) za 25 zł - w kategorii Adaptery - Zasilanie na Allegro.pl. Numer oferty 13487673857. Najwięcej ofert, opinii i sklepów w jednym miejscu. Radość zakupów i 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji. Kup Teraz na Allegro.pl! W Francja wykorzystuje się gniazdka elektryczne i wtyczki zasilania typu typów C & E ( zobacz zdjęcia) . Możesz sprawdzić, czy są one takie same jak w Twoim kraju korzystając z narzędzia znajdującego się u góry strony . W Francja napięcie wynosi 230V, a częstotliwość 50Hz. Jeśli napięcie i/lub częstotliwość w Twoim kraju są jawaban tebak gambar level 15 no 1 sampai 20. Albania stała się ostatnimi laty nowym przebojem na rynku turystycznym. Wiele osób, które jeszcze nie były w Albanii zastanawia się czy jadąc do Albanii potrzebna jest przejściówka. Jakie gniazdka są w Albanii? Jaki jest prąd w Albanii? Sprawdźmy to!Standard prądu w Albanii jest taki jak w wielu innych krajach Europy. Napięcie to 230 V, a częstotliwość napięcia prądu to 50 Hz. Czy jadąc do Albanii potrzebna jest przejściówka do gniazdka elektrycznego? Jakie gniazdka są w Albanii? Jadąc do Albanii możemy spodziewać się gniazdek w standardzie C i F. Co to oznacza? W Polsce stosowane są gniazdka w standardzie E ale jadąc do Albanii nie potrzebna jest przejściówka. Wtyczki z urządzeń używanych w Polsce będą pasować do kontaktu w Albanii. Różnicą jest sposób uziemienia. W Albanii zamiast “bolca” są blaszki w kontakcie, więc większość urządzeń wymagających uziemienia będzie działać tak, jak powinna. Podsumowanie: czy do Albanii potrzebna jest przejściówka? Nie! Jakie gniazdka są w Albanii? W Albanii najpowszechniejszy standard gniazdek to C i przeczytać również: Dodaj mój profil Logowanie Przepraszamy, ta przeglądarka lub Twoja wersja przeglądarki nie jest obsługiwana. Dla lepszego komfortu przeglądania zalecamy aktualizację przeglądarki. dowiedz się więcej Europages>FIRMY - DOSTAWCY - USŁUGODAWCY>gniazdka elektryczne Wyniki dla Gniazdka elektryczne - Import eksport 22 przedsiębiorstwa 0 Produkty ELOTEC Belgia ESSANI - INOVAÇÃO TECNOLÓGICA Portugalia ELEKTROHELD Niemcy EAST WEST ELECTRICAL SERVICES Zjednoczone Królestwo Office Building Outline icon Strona dla Twojej firmy Widzisz to? Twoi potencjalni klienci też Dołącz do nas, by stać się widocznym na stronie Europages. Dodaj moją firmę TECNOSTAMPI Włochy PRECISION SPRING EUROPA Włochy BACCI ROMANO Włochy INTERPUMP HYDRAULICS Włochy ERA - CONTACT GMBH Niemcy BEMIS INDUSTRIAL PLUGS AND SOCKETS Turcja POWER LOGIC Republika Południowej Afryki IDE ELECTRIC, Hiszpania TP ELECTRIC Turcja Grecja DRUGMAND ET MEERT Belgia ELBOX Francja JIANDE HUNLEE ELECTRICAL APPLIANCE CO.,LTD Chiny HURTOWNIA ELEKTRYCZNA MKD ELEKTRO Polska SMG SP. Z AMPERSHOP Polska FOCUS INDUSTRIES CO., LTD Chiny Wyszukaj wyceny dla magnetofony, magnetowidy i akcesoria elektrycznosc - aparatura podwojne gniazdka rozdzielnik gniazdka wtykowe tablice elektryczne rozdziału energii - rozdzielnie elektryczne pradnice elektryczne wzbudniki elektryczne Strona dla Twojej firmy Dodaj moją firmę Interaktywna mapa sektora Arrow Right icon Filtry Wyniki dla Gniazdka elektryczne - Import eksport Liczba wyników 22 przedsiębiorstwa Kraj Włochy (4) Niemcy (3) Belgia (2) Chiny (2) Francja (2) Polska (2) Turcja (2) Grecja (1) Hiszpania (1) Portugalia (1) Republika Południowej Afryki (1) Zjednoczone Królestwo (1) Kategorii firm Podwykonawca (2) Sprzedaż detaliczna (3) Usługi dostawcze (3) Dystrybutor (2) Hurtownik (3) Producent/wytwórca (14) Rubryki ELECTRIC EQUIPMENT (4) Energetyka - szafy i skrzynki (3) Wyłączniki (3) Instalacje rozdziału i przesyłania energii elektrycznej (2) Podzespoły elektryczne i elektoniczne (2) Budownictwo - roboty wykończeniowe (1) Części elektryczne i elektroniczne - urządzenia do produkcji (1) Elektryczność - instalacje przesyłania prądu (1) Elektryczny sprzęt gospodarstwa domowego - import-eksport (1) Formy do tworzyw sztucznych (1) INSTALACJE ELEKTRYCZNE (1) Izolacja elektryczna (1) Kable elektryczne (1) Kable izolowane (1) Konstrukcja i obróbka mechaniczna - prace na zlecenie (1) Maszyny i urządzenia oleohydrauliczne (1) Meble metalowe (1) Ogrzewanie i klimatyzacja - roboty instalacyjne (1) Oświetlenie bezpieczeństwa, awaryjne i ewakuacyjne (1) Przeguby i przekładnie mechaniczne (1) Dziś mało kto rusza się z domu bez urządzeń mobilnych i elektroniki. Aby móc korzystać z tych dóbr cywilizacji, musimy wiedzieć jakie są gniazdka elektryczne na świecie. Jeśli wtyczka albo napięcie w kraju docelowym różnią się od polskiego, będzie Ci potrzebny adapter. Przeróżnych adapterów i konwerterów napięcia jest całe mnóstwo: bezprzewodowe, uniwersalne czy z wejściem USB. Jego rodzaj zależy od Twoich potrzeb. Pamiętaj, żeby zaopatrzyć się w transformator, który zamienia napięcie w bezpieczny sposób – inaczej możesz zniszczyć sobie sprzęt! Przejściówka angielska to jedna z tych używanych najczęściej. Abyś nie zginął/nie zginęła w gąszczu wtyczek, przygotowaliśmy przyjazny przewodnik. Jeśli chodzi gniazdka elektryczne na świecie wtyczki, to część głównych typów stosuje się w całych regionach. Europejska wtyczka to najczęściej typ C z rysunku, w Stanach Zjednoczonych, to zazwyczaj typ A. Z kolei w Azji napotkasz na duże zróżnicowanie wtyczek. Sprawdź w poniższej tabeli, jakie wtyczki i jakie napięcie są stosowane w kraju, do którego podróżujesz. Kraj/RegionRodzaj wtyczkiNapięcieAbu DhabiG230 VAfganistanC, F220 VAlbaniaC, F230 VAlgieriaC, F230 VAndoraC, F230 VAngliaG230 VAngolaC220 VAnguillaA, B110 VAntigua i BarbudaA, B230 VArabia SaudyjskaG230 VArgentynaC, I220 VArmeniaC, F230 VArubaA, B, F120 VAustraliaI230 VAustriaC, F230 VAzerbejdżanC, F220 VAzoryB, C, F230 VBahamyA, B120 VBahrajnG230 VBalearyC, F230 VBangladeszA, C, D, G, K220 VBarbadosA, B115 VBelgiaC, E230 VBelizeA, B, G110 V / 220 VBeninC, E220 VBermudyA, B120 VBhutanC, D, G230 VBiałoruśC, F220 VBirma/MyanmaA, C, D, G, I230 VBoliwiaA, C230 VBonaireA, C127 VBośnia i HercegowinaC, F230 VBotswanaD, G230 VBrazyliaC, N127 V / 220 VBruneiG240 VBułgariaC, F230 VBurkina FasoC, E220 VBurundiC, E220 VChileC, L220 VChinyA, C, I220 VChorwacjaC, F230 VCuraçaoA, B127 VCypr (i Cypr Północny)G230 VCzadC, D, E, F220 VCzarnogóraC, F230 VCzechyC, E230 VDaniaC, E, F, K230 VDominikaD, G230 VDubajG230 VDżibutiC, E220 VEgiptC, F220 VEkwadorA, B120 VErytreaC, L230 VEstoniaC, F230 VEtiopiaC, F220 VFalklandyG240 VFidżiI240 VFilipinyA, B, C220 VFinlandiaC, F230 VFrancjaC, E230 VGabonC220 VGambiaG230 VGhanaD, G230 VGibraltarG230 VGrecjaC, F230 VGrenadaG230 VGrenlandiaC, E, F, K230 VGruzjaC, F220 VGuamA, B110 VGujanaA, B, D, G120 V / 240 VGwadelupaC, E230 VGwatemalaA, B120 VGwineaC, F, K220 VGwinea BissauC220 VGwinea FrancuskaC, D, E220 VGwinea RównikowaC, E220 VHaitiA, B110 VHiszpaniaC, F230 VHolandiaC, F230 VHondurasA, B120 VHong KongG220 VIndieC, D, M230 VIndonezjaC, F230 VIrakC, D, G230 VIranC, F230 VIrlandiaG230 VIrlandia PółnocnaG230 VIslandiaC, F230 VIzraelC, H230 VJamajkaA, B110 VJaponiaA, B100 VJemenA, D, G230 VJordaniaC, D, F, G, J230 VKajmanyA, B120 VKambodżaA, C, G230 VKamerunC, E220 VKanadaA, B120 VKatarG240 VKirgistanC, F220 VKongoC, E230 VKorea PołudniowaC, F220 VKorea PółnocnaC220 VKostarykaA, B120 VKubaA, B, C, L110 V / 220 VKuwejtG240 VLaosA, B, C, E, F230 VLesothoM220 VLibanC, D, G230 VLiberiaA, B120 VLibiaC, L230 VLiechtensteinC, J230 VLitwaC, F230 VLuksemburgC, F230 VŁotwaC, F230 VMacedoniaC, F230 VMadagaskarC, E220 VMaderaC, F230 VMajottaC, E230 VMakao/MakauG220 VMalawiG230 VMalediwyC, D, G, J, K, L230 VMalezjaG240 VMaliC, E220 VMaltaG230 VMarokoC, E220 VMartynikaC, D, E220 VMauretaniaC220 VMauritiusC, G230 VMeksykA, B127 VMikronezjaA, B120 VMołdawiaC, F230 VMonakoC, E, F230 VMongoliaC, E230 VMontserratA, B230 VMozambikC, F, M220 VNamibiaD, M220 VNauruI240 VNepalC, D, M230 VNiemcyC, F230 VNigerC, D, E, F220 VNigeriaD, G230 VNikaraguaA120 VNiueI230 VNorfolkI230 VNorwegiaC, F230 VNowa KaledoniaC, F220 VNowa ZelandiaI230 VOmanG240 VPakistanC, D230 VPalauA, B120 VPalestynaC, H230 VPanamaA, B120 VPapua Nowa GwineaI240 VParagwajC220 VPeruA, C220 VPitcairnI230 VPolskaC, E230 VPołudniowy SudanC, D230 VPortorykoA, B120 VPortugaliaC, F230 VRepublika DominikanyA, B120 VRepublika Południowej AfrykiC, D, M, N230 VRepublika ŚrodkowoafrykańskaC, E220 VRepublika Zielonego PrzylądkaC, F230 VReunionC, E230 VRosjaC, F220 VRumuniaC, F230 VRwandaC, J230 VSabaA, B110 VSaint HelenaG230 VSaint Kitts i NevisD, G230 VSaint LuciaG230 VSaint Vincent i GrenadynyA, B, G110 V / 230 VSaint-BarthélemyC, E230 VSaint-MartinC, E220 VSalwadorA, B120 VSamoaI230 VSamoa AmerykańskieA, B, F, I120 VSan MarinoC, F, L230 VSenegalC, D, E, K230 VSerbiaC, F230 VSeszeleG240 VSierra LeoneD, G230 VSingapurG230 VSint EustatiusA, B, C, F110 V / 220 VSint MaartenA, B110 VSłowacjaC, E230 VSłoweniaC, F230 VSomaliaC220 VSomalilandC220 VSri LankaD, G230 VStany ZjednoczoneA, B120 VStrefa GazyC, H230 VSuaziM230 VSudanC, D230 VSurinamA, B, C, F127 V / 230 VSyriaC, E, L220 VSzkocjaG230 VSzwajcariaC, J230 VSzwecjaC, F230 VTadżykistanC, F220 VTahitiC, E220 VTajlandiaA, B, C, O230 VTajwanA, B110 VTanzaniaD, G230 VTimor WschodniC, E, F, I220 VTogoC220 VTokelauI230 VTongaI240 VTrynidad i TobagoA, B115 VTunezjaC, E230 VTurcjaC, F230 VTurkmenistanC, F220 VTurks i CaicosA, B120 VTuvaluI230 VUgandaG240 VUkrainaC, F230 VUrugwajC, F, L220 VUzbekistanC, F220 VVanuatuI230 VWaliaG230 VWatykanC, F, L230 VWenezuelaA, B120 VWęgryC, F230 VWielka BrytaniaG230 VWietnamA, C, D220 VWłochyC, F, L230 VWybrzeże Kości SłoniowejC, E220 VWyspa Bożego NarodzeniaI230 VWyspa ManC, G230 VWyspy CookaI240 VWyspy Dziewicze (Stany Zjednoczone)A, B110 VWyspy Dziewicze (Wielka Brytania)A, B110 VWyspy KanaryjskieC, E, F230 VWyspy KokosoweI230 VWyspy MarshallaA, B120 VWyspy NormandzkieC, G230 VWyspy OwczeC, E, F, K230 VWyspy SalomonaG, I230 VWyspy Świętego Tomasza i KsiążęcaC, F230 VZambiaC, D, G230 VZimbabweD, G240 VZjednoczone Emiraty ArabskieG230 V Ten artykuł został zaktualizowany 9 lipca 2019. Skyscanner to wiodąca na świecie wyszukiwarka podróży, oferująca natychmiastowe porównanie milionów lotów, a także hoteli i wypożyczalni samochodów. Porady praktyczne Uważny czytelnik zauważy z pewnością, że niektóre z zawartych poniżej porad znajdują się także w innych rozdziałach Mojej Grecji. Postanowiłem jednak zebrać je w jednym miejscu, aby były łatwo dostępne - bez potrzeby przeszukiwania wszystkich rozdziałów. Starałem się umieścić tu głównie takie zagadnienia, jakich nie znalazłem w typowych przewodnikach turystycznych, a które wynikają z naszych własnych obserwacji i doświadczeń nabytych w czasie 10 podróży do Grecji. Podane niżej (i na innych stronach) orientacyjne ceny obowiązywały przed pandemią - nie wiem jak jest obecnie. Organizator wycieczki. W miarę możliwości polecam korzystać ze znanych i dużych, lub chociaż średniej wielkości, biur podróży. Zaletą małych biur jest z pewnością znacznie niższa cena, przy podobnym komforcie, jaki zapewniają średnie i duże firmy. Różnica widoczna jest, tak naprawdę, dopiero w sytuacjach awaryjnych - duże firmy dysponują z reguły większymi możliwościami szybkiej i sprawnej reakcji. Przy wczasach stacjonarnych często przydatna jest pomoc rezydenta biura podróży i to nie tylko w skrajnych sytuacjach. Łatwy dostęp do takiej pomocy, który z reguły gwarantują większe biura, potrafi znacznie uprzyjemnić pobyt. Jeśli chodzi o zwiedzanie okolicy, wycieczki organizowane przez lokalne biura podróży są znacznie tańsze (nawet o 20-30%) od wycieczek fakultatywnych organizowanych przez rezydentów biura podróży czy hotele. Mają one jednak dwie podstawowe wady. Pierwsza, to konieczność dotarcia do określonego punktu zbiorczego (i potem powrót z niego), co przy hotelach leżących z dala od miejscowości może być kłopotliwe. Druga wada, to brak polskojęzycznego przewodnika, a z moich osobistych doświadczeń wiem, że informacje udzielane przez takiego przewodnika (są to przeważnie Polki od wielu lat mieszkające w Grecji) są często bezcenne - nie sposób tych wszystkich wiadomości znaleźć nawet w najlepszych przewodnikach książkowych. Jeśli więc komuś zależy nie tylko na zobaczeniu ciekawych miejsc, ale dodatkowo na dowiedzeniu się o nich jak najwięcej, to zdecydowanie polecam wycieczki fakultatywne. Klimat. Upał, gorąco, spiekota... itd. Nawet poza sezonem, wiosną i jesienią, temperatury dochodzą do 30°C, a w sezonie nawet do 40°C (Santoryn zwiedzaliśmy w 43° upale). Grecja jest najbardziej gorącym krajem w Europie - rekord najwyższej temperatury zanotowanej na Starym Kontynencie, należy do Aten, gdzie 10 lipca 1977 roku zmierzono 48°C. Trzeba się do tego przyzwyczaić. Na wyspach i wybrzeżu części kontynentalnej, nawet w środku lata panuje spora wilgotność, co ułatwia znoszenie wysokich temperatur. Ateny to miejsce, gdzie ze względu na liczne muzea i zabytki, turyści spędzają zwykle kilka dni. W lipcu i sierpniu jest tam wyjątkowo gorąco, bo miasto leży w niecce otoczonej górami, więc na wiaterek za bardzo nie ma co liczyć. Do ochłody dobra jest woda mineralna - dostępna prawie w każdym kiosku, często z lodówki. Trzeba jednak uważać, aby była to rzeczywiście woda mineralna, a nie stołowa (czyli praktycznie "kranówka"). Nawet w hotelach czy tawernach za darmo podawana jest w dzbankach woda lekko "pachnąca" chlorem, a za mineralną (w butelkach) trzeba dodatkowo zapłacić. Ponieważ nawet noce są ciepłe, więc nie trzeba zabierać ciepłych ubrań - tylko na tranzyt przez inne kraje. Opady występują głównie zimą, a w mniejszym stopniu jesienią i wiosną. Od czerwca do sierpnia na większości obszarów nie ma co zaprzątać sobie nimi głowy (zwłaszcza Kreta i Wyspy Egejskie). Jednak Riwierę Olimpijską i Wyspy Jońskie (Kerkira) latem nawiedzają czasem krótkie, ale dość ulewne burze. Na Kerkirze (Korfu) i innych Wyspach Jońskich we wrześniu może być już sporo dni deszczowych, a i całodniowe burze nie należą do rzadkości. Najlepsza pora na zwiedzanie Grecji to wiosna. Jest już ciepło, choć bez silnych upałów, pada sporadycznie, mniej turystów, niższe ceny, a krajobrazy nie są takie „pustynne”. Ale niestety woda w morzu jest wtedy chłodna - w maju ma przeważnie poniżej 20ºC. Jeśli ktoś chce odwiedzić Grecję poza ścisłym sezonem i zależy mu na ciepłej wodzie (23-25ºC), to lepszą porą jest wrzesień, czy nawet początek października (poza Wyspami Jońskimi, bo tam o tej porze już często pada deszcz). Więcej informacji: Klimat W ostatnich latach w całej Europie obserwujemy, niespotykane wcześniej, ekstremalne zjawiska pogodowe. Nie inaczej jest też w Grecji, gdzie coraz częściej zdarzają się gwałtowne burze, czy 2-3 dniowe ulewy w końcówce lata - głównie na Peloponezie i Morzu Egejskim. Jesienią coraz częściej zdarzają się medikany - śródziemnomorskie cyklony/huragany. Ale tego już nie sposób przewidzieć. Ochrona przed słońcem. Słońce w Grecji znacznie silniej opala niż Polsce, nawet przy zachmurzonym niebie. Początkowo z rezerwą traktowałem krem do opalania z filtrem UV. Dla świętego spokoju jednak smarowałem się, opalając się powoli, bez poparzeń. Jednak kiedyś na popołudniowy spacer (po godzinie 17) odpuściłem sobie smarowanie. Skończyło się to dotkliwym oparzeniem karku i ramion. Na własnej skórze (dosłownie) przekonałem się, że krem z filtrem jest latem w Grecji niezbędny - w pierwszych dniach pobytu taki o średnim faktorze, w kolejnych wystarcza słabszy. Warto też rozważyć jakieś nakrycie głowy, zwłaszcza podczas zwiedzania, kiedy to często przez kilka godzin trzeba przebywać na słońcu i to zwykle w najgorętszej porze dnia. Przewodniki nie zalecają plażowania w sezonie pomiędzy godz. 12:00 a 15:00 i wiele osób tak robi, ale to już indywidualna sprawa, zależna od odporności na słońce i zastosowanych środków ochrony. Woda pitna. Podstawowym lekarstwem na upał jest woda. Według zapewnień Greków, woda z kranu nadaje się bezpośrednio do spożycia i w wielu miejscach tak jest. Jednak ma ona najczęściej swoisty mineralny smak (np. lekko słonawy), tak więc lepiej kupować wodę mineralną. Spotkałem też rozcieńczanie coli w dystrybutorze kranówką - efekt komiczny - słodko-słona cola! Są jednak miejsca, gdzie nie zaleca się pić kranówki bez przegotowania - np. na niektórych wyspach (Karpathos), ubogich w wodę, gromadzi się ją przed sezonem w podziemnych cysternach, skąd latem bez uzdatniania doprowadzana jest do kranów. Istnieje więc spore ryzyko zatrucia. Najlepiej w tej sprawie zasięgnąć informacji u rezydenta lub obsługi hotelu. Hotele. Generalnie standard greckich hoteli jest podobny do polskich, a więc nieco niższy niż na Zachodzie. Nie należy sugerować się obecnością klimatyzowanych pokoi - w tym klimacie to standardowe wyposażenie. Grecy stosują własne oznaczenia klas hoteli od bardzo luksusowych „deLuxe” (*****), przez wysokiej klasy A (*****/****), średniej klasy B (****/***) i C (**) do niskiej klasy D i E (*). Ceny w sezonie są zwykle 20-30% wyższe niż poza nim. W czasie pierwszej wycieczki mieszkaliśmy w hotelach odpowiadających naszej klasie * i **, co odpowiadało greckiej klasie D i C. Jest spora różnica między tymi dwiema klasami, choć obie mają pokoje z łazienkami, przeważnie klimatyzowane. I złudne będą nadzieje, że hotel ** w stolicy będzie miał lepszy standard niż *** na prowincji. Na jednodniowe pobyty wystarcza klasa D, ale na dłuższy pobyt (wczasy stacjonarne) konieczna jest wyższa - C lub B. W 2002 roku mieszkaliśmy w hotelu kategorii A co powinno odpowiadać **** - generalnie tak było, ale co powiedzieć na stada much w klimatyzowanej restauracji? Z kolei Hotel Attika Beach (A) na Korfu czy Alimounda Mare (*****) na Karpathos w pełni zasługiwały na swoją kategorię. Natomiast jeśli chodzi o ceny pobytów, to Grecja jest obecnie porównywalna z Chorwacją (po podwyżkach w tej drugiej), a pozostałe kraje europejskie nad Morzem Śródziemnym są wyraźnie droższe. Z kolei porównanie z Turcją, Egiptem, czy Tunezją wygląda tak, że w Grecji za te same pieniądze otrzymamy hotel o niższym standardzie, nawet jeśli liczba gwiazdek będzie taka sama. Podróżowanie po Grecji. Połączenia kolejowe odgrywają w Grecji znacznie mniejszą rolę, niż w wielu innych krajach europejskich. Długość linii kolejowych wynosi tylko 2,5 tysiąca km, zaś pociągi jeżdżą wolniej niż autobusy, choć kosztują tyle samo (za wyjątkiem szybkich ekspresów, które są droższe). Jedynie linie podmiejskie (Proastiakos) obsługujące Ateny (3 linie) i Saloniki (2 linie) były w ostatnich latach rozwijane i stanowią wygodną alternatywę dla autobusów czy auta. (Te dwa największe miasta mają także swoje metro.) Osoby chcące samodzielnie poruszać się po Grecji komunikacją publiczną, powinny raczej korzystać z autobusów. Sieć autobusowa (KTEL) jest dobrze rozwinięta, choć lokalne połączenia obsługują kiepskie pojazdy, które nie zawsze jeżdżą zgodnie z rozkładem (ostatnio jest z tym lepiej... albo miałem więcej szczęścia). Bilety i rozkład jazdy w małych miejscowościach, a zwłaszcza na wyspach, można znaleźć w kawiarniach lub u kierowcy, a na niektórych trasach u konduktora. Dla zachodniej Krety (Chania i Rethymnon z okolicami), dostępny jest zawsze aktualny rozkład jazdy on-line. Ważnymi połączeniami drogowymi są autostrady: łącząca Ateny z Salonikami (A1, północ-południe) oraz Egnatia (A2, wschód-zachód), łącząca miasto Igoumenitsa nad Morzem Jońskim z tureckim miasteczkiem Kipi, leżącym na granicy grecko-tureckiej. Od kilku lat trwa przebudowa drogi krajowej łączącej Ateny z portem Patra na północy Peloponezu do standardu autostrady (A8), więc należy się tam liczyć z utrudnieniami, zwłaszcza pomiędzy Koryntem a Patrą. Dzięki nowemu mostowi nad Zatoką Koryncką koło Patry (most Rion-Antirion), można tą drogą dotrzeć do północno zachodniej części Grecji. Przejazd autostradami jest płatny, ok. 1,5 euro co 100 - 200 km. Poza autostradami sieć drogowa w części kontynentalnej Grecji jest dość dobrze rozwinięta, a same drogi w dobrym stanie (nie ma mrozów - nie ma dziur). Jednak na wyspach utwardzonych dróg nadal nie ma dużo i trzeba poruszać się gruntowymi. Ze względu na to, że większość obszaru Grecji pokrywają góry, wiele dróg prowadzi stromymi serpentynami - należy to uwzględnić przy planowaniu wycieczek wynajętym autem. I jeszcze ważna sprawa: materiał, z którego zbudowane są drogi utwardzone, ma dużą odporność na ciepło i praktycznie nie tworzą się koleiny, ale drogi te robią się bardzo śliskie podczas deszczu. Ze względu na warunki geograficzne dobrze rozwinięta jest komunikacja wodna - można korzystać ze stosunkowo tanich promów i znacznie droższych wodolotów (np. z Krety na Santoryn, czy z Kos do Bodrum w Turcji). Jednak należy pamiętać, że na małe wyspy prom nie zawsze kursuje codziennie. Wynajem auta. Bardzo duża liczba wypożyczalni (zarówno lokalnych jak i zrzeszonych w duże sieci) sprawia, że praktycznie bez wcześniejszej rezerwacji można wynająć auto na miejscu. Jednak warto zrobić rezerwację 2-3 dni przed planowanym wypożyczeniem, aby mieć większy wybór. Można skorzystać z wypożyczalni w pobliżu hotelu, tych mających przedstawicielstwa przy hotelu, albo tych polecanych przez rezydentów (pewnie mają swoje benefity z tego tytułu). Jednak nie ma jednoznacznej reguły, która z nich będzie miała lepszą ofertą. My staraliśmy się rozeznać w różnych ofertach, aby wybrać tę najkorzystniejszą - czasem była to ta z firmy polecanej przez rezydentkę, ale nie zawsze. Cena auta zawiera zwykle podstawowe ubezpieczenie OC i przeważnie ograniczone AC. To AC zwykle nie obejmuje lusterek (uważać przy parkowaniu!) i uszkodzeń opon oraz podwozia. Dlatego na wyspach, gdzie jest dużo dróg gruntowych, agenci starają się wcisnąć samochody udające terenowe, strasząc konsekwencjami jazdy zwykłym autem po takich drogach. Ale przy rozsądnej jeździe przeważnie można bez problemu poruszać się zwykłym autem po drogach szutrowych - są zazwyczaj wystarczająco równe - trzeba tylko uważać na większe kamienie czy wystające skały. Nie warto za to oszczędzać na pojemności/mocy silnika, ze względu na fakt, że dużo jeździ się po górach. I trzeba pamiętać, że takie strome i kręte drogi pokonuje się znacznie wolniej niż drogi w Polsce, a paliwa starcza na mniej kilometrów. Wypożyczalnie aut preferują płatność kartą kredytową, natomiast karty debetowe zwykle nie są akceptowane, bo zazwyczaj nie można na nich zrobić zwrotnej blokady środków (preautoryzacja). Jeśli płaci się gotówką, to trzeba pozostawić 150-200 € zwrotnej kaucji. Na stacjach benzynowych z reguły nie nalewa się paliwa samemu, tylko robi to pracownik, przeważnie od razu kasując należność w gotówce - nie zawsze można zapłacić kartą! Wiele dystrybutorów pozwala wprowadzić z góry określoną kwotę albo ilość paliwa, po której kończy się tankowanie. Litr najpopularniejszej benzyny E95 kosztuje ok. 1,7-1,8 €, diesel jest znacznie tańszy: 1,4-1,5 €. Grecja jeszcze niedawno była jednym z zaledwie kilku krajów europejskich, które formalnie nie honorowały "zwykłego" polskiego prawa jazdy - wymagane było Międzynarodowe Prawo Jazdy. Na szczęście od czasu naszego wejścia do Unii problem ten już nie dotyczy polskich kierowców - w pełni honorowane jest aktualne polskie prawo jazdy. Odradzam poruszanie się po centrum Aten samochodem osobowym - straszne korki i nagminne łamanie przez Greków zasad ruchu drogowego może przysporzyć wielu nerwów, a w statystykach ilości wypadków Grecy są na II miejscu w Europie (po Portugalii). I bardzo ważna sprawa - mapa. Te przekazywane przez rezydentkę czy agenta wypożyczalni są zwykle mało dokładne, uwzględniają tylko główne drogi i to nie wszystkie. Polecam papierową mapę greckiego wydawnictwa Terrain - kupowałem tam mapy Karpathos, Krety i Skopelos - zamówione przez Internet kosztowały (z przesyłką) €, a otrzymałem je (do Polski) w niecały tydzień. Automapa Europa ma dość dobre pokrycie w Grecji, nawet na małych wyspach, jednak często nie radzi sobie z prognozowaniem czasu przejazdu - wyniki są nawet kilkukrotnie zawyżone. Tak więc polecam duet: dobra mapa papierowa + Automapa. Ewentualnie jeszcze wydruki z Google Maps zrobione przed wyjazdem. Poczta i telekomunikacja. Skrzynki pocztowe są żółte i często mają dwa otwory: esoteriko (krajowe) i exoteriko (zagraniczne). Znajdują się przeważnie tylko przy pocztach. Znaczki można kupić na poczcie (zwykle to samo okienko służy do różnych celów - stąd kolejki) lub w kioskach i sklepikach z pamiątkami. Kilka razy spotkaliśmy się z możliwością pozostawienia pocztówek do wysłania w sklepach z pamiątkami, w których je kupowaliśmy, ale nie skorzystaliśmy z tej oferty, więc nie wiem, czy jest pewna :). Natomiast bez problemu można pozostawić pocztówki i listy w recepcji, choć o kilka dni wydłuża to doręczenie. Przesyłki do Polski, nadane na poczcie, idą około tygodnia. Sieć komórkowa generalnie jest dobrze rozwinięta - w praktyce wszędzie jest zasięg jednej z trzech greckich sieci: Cosmote, Vodafone (dawniej Panafon), WIND (dawniej Telestet i TIM). Ale zdarzają się wyjątki np. na wyspach (Zakynthos!), gdzie w hotelach położonych z dala od kurortów, zasięg jest tylko na zewnątrz budynków. Podobnie jak w pozostałych krajach Unii Europejskiej od 15 czerwca 2017 r. zniesione zostały opłaty roamingowe, więc ceny opłat są identyczne jak w Polsce, choć nie wszyscy operatorzy pozwalają na korzystanie z obowiązujących w kraju pakietów minut i danych. Stosunek Greków do obcokrajowców. Z większością Greków, zwłaszcza tych związanych z usługami turystycznymi, można bez większych kłopotów dogadać się w języku angielskim lub niemieckim. Dość często już na początku rozmowy pada pytanie o kraj, z którego przybywamy - nie ma co wstydzić się polskiego pochodzenia. Grecy bardzo ciepło odnoszą się do Polaków. Może dlatego, że im w historii nie podpadliśmy, a może dlatego, że wieloletni prezydent Grecji - Papandreu - miał matkę Polkę? W żadnym wypadku nie należy podawać się za Amerykanów - Grecy czują do nich wrogość. Wynika to z konieczności wstąpienia Grecji do NATO, poparcia USA dla inwazji Turcji na część Cypru, a także z przegranej rywalizacji Aten z Atlantą o organizację Igrzysk Olimpijskich w 1996 r. (w setną rocznicę I Igrzysk Olimpijskich ery nowożytnej, zapoczątkowanych w Atenach, w 1896 r.). Brytyjczyków i Niemców Grecy nie lubią za skradzione dzieła sztuki, Turków i Włochów za wieloletnią okupację ziem greckich. Ze względu na podobieństwo językowe jesteśmy w Grecji często brani za Rosjan, którzy ostatnio masowo przybywają do Hellady albo za Czechów, których też jest tam coraz więcej. Uzupełnienie: Jednak podpadliśmy ostatnio Grekom - odmawiając przyjęcia imigrantów, którzy masowo przez Grecję przybywali do Europy! Grecy związani z branżą turystyczną pomimo tego nadal uznają nas za pożądanych przybyszów. Nie wiem jednak jak bardzo zmieniło to stosunek zwykłych ludzi do turystów z Polski, ale znając Greków - może być różnie :( Generalnie Grecy są bardzo życzliwie nastawieni do innych ludzi - zarówno rodaków jak i obcokrajowców - tak turystów jak i imigrantów. Mimo, że ci ostatni bywają dla mieszkańców wysp leżących przy tureckim wybrzeżu prawdziwym utrapieniem, to wielokrotnie słyszałem i czytałem o wielkim poświęceniu mieszkańców w opiekowaniu się wycieńczonymi przybyszami docierającymi tam na łodziach i pontonach. I to jeszcze zanim miejscowe władze zdążyły pospieszyć im z pomocą. Bezpieczeństwo. Kiedy zaczęliśmy jeździć do Grecji, w pierwszych latach obecnego wieku, był to bezpieczny kraj, o bardzo niskiej przestępczości (kradzieże kieszonkowe to była zupełna rzadkość), więc chodząc po ulicach czuliśmy się swobodnie i bezpiecznie, nawet po zmroku. Niestety napływ ubogich emigrantów (głównie Albańczyków i Macedończyków) pod koniec ubiegłego i na początku obecnego wieku sprawił, że w dużych miastach (Ateny i Saloniki) obecnie już tak bezpiecznie nie jest. Mieszkańcy tych metropolii zamykają już na klucz mieszkania czy samochody - czego jeszcze kilkanaście lat temu nie robili. A zdarza się, że robią to również mieszkańcy mniejszych miast. Kradzieże kieszonkowe w zatłoczonym centrum Aten, zwłaszcza w pobliżu popularnych miejsc turystycznych (np. Plaka czy Monastiraki), albo w „gorszych” dzielnicach (np. okolice placu Omonia) są już na porządku dziennym. I nocnym - samotne przechadzki po zmroku, zwłaszcza z dobrym aparatem czy kamerą, wiążą się już z istotnym ryzykiem. Ale dla nas, Polaków - znających realia dużych polskich miast, nie jest to nic szczególnego. Po prostu trzeba i w Atenach, i w Salonikach zachować podobną ostrożność, jak np. w Warszawie czy Trójmieście. Tylko na prowincji, w tym na większości wysp greckich (poza tymi blisko sąsiadującymi z Turcją) jeszcze nadal jest bezpiecznie. W hotelach, w których nocowaliśmy, nie słyszeliśmy o żadnych przypadkach kradzieży, ale osobiście polecam, aby i tam nie zostawiać otwartych okien w pokoju czy niezamkniętego na klucz samochodu. A pozostawione na brzegu, podczas kąpieli w morzu, cenne przedmioty (komórki, aparaty itp.) warto mieć cały czas na oku. Ale bez przesady - my w każdym razie w takich miejscach czujemy się nadal bezpieczniej niż w Polsce. Natomiast osobną sprawą jest bezpieczeństwo „na froncie” masowej imigracji: na wyspach leżących przy zachodnim wybrzeżu Turcji - głównie Lesbos i Kos. Tam niestety tysiące koczujących na wybrzeżu przybyszów zniechęcają do poruszania się samodzielnie po okolicy. Podobnie jest na niektórych placach w Atenach. Ale mam nadzieję, że to problem przejściowy - kraje Unii zapewne wkrótce rozwiążą problem masowej imigracji i sytuacja również w Grecji wróci do normy. Zwiedzanie zabytków i fotografowanie. Przy zwiedzaniu kościołów i klasztorów prawosławnych (np. Meteory) obowiązuje „przyzwoity strój” - panowie długie spodnie, panie spódnice za kolana (czasem nie mogą mieć spodni - nawet długich!!), ramiona zakryte. Turyści w czasie upału chodzą zwykle swobodniej ubrani - konieczne jest wówczas ubranie się w „służbowe” okrycia, przypominające piżamki. Jest to bezpłatne, ale dość uciążliwe, a efekt na zdjęciach - komiczny. Do niektórych klasztorów (np. na półwyspie Athos) panie w ogóle nie mają wstępu. Zabronione jest robienie zdjęć we wnętrzu kościołów i klasztorów. W muzeach na ogół można robić zdjęcia, ale bez flesza. Czasem jednak trzeba wykupić dodatkowe zezwolenie. Uwagi te dotyczą również filmowania. Oprócz wielojęzycznych zakazów, zawsze są odpowiednie piktogramy. Nie wolno fotografować osób na tle starożytnych rzeźb. Przewodniczka nie za bardzo mogła mi wyjaśnić dlaczego. Z tego co zrozumiałem, to chyba dlatego, że były to obiekty kultu dawnych Greków. Tubylcy zwykle chętnie pozują do zdjęć, zwłaszcza w tradycyjnych wioskach, ale nie zaszkodzi wcześniej zapytać o zgodę. Czas. Czas w Grecji wyprzedza o 2 godziny czas Greenwich (GMT+2) i o 1 godzinę inne kraje europejskie, w tym Polskę (latem 3 godziny w stosunku do GMT). Zmiany czasu letniego na zimowy i odwrotnie następują tak, jak w pozostałych krajach Unii Europejskiej. Na promach linii greckich obowiązuje czas grecki, nawet jeśli prom opuszcza dopiero Włochy. Natomiast w samolocie tradycyjnie już poleca się zaraz po zajęciu miejsc zmianę czasu na taki, jaki obowiązuje na lotnisku docelowym. Tradycyjnie w Grecji, podobnie jak w innych krajach basenu Morza Śródziemnego, we wczesnych godzinach popołudniowych w sezonie letnim (kwiecień-wrzesień) obowiązuje SJESTA. To trwająca około trzech godzin „święta” przerwa na odpoczynek i drzemkę, zwykle w godzinach od 14:30 do 17:30. Ruch na ulicach w tym czasie zamiera, a większość instytucji oraz sklepów (patrz wyjątki poniżej) jest wówczas zamknięta. Ponieważ sjesta jest traktowana równie poważnie jak cisza nocna (23:00-7:00), jej skrajne naruszanie (np. uciążliwe, długotrwałe hałasy) może się skończyć wizytą policjanta. Zakupy. W stolicy jest drożej niż na prowincji - jak w każdym kraju. Na bazarach, straganach i w przylegających do nich małych sklepikach można się z powodzeniem targować; w dużych sklepach nie ma to sensu. Bardzo tanie są zakupy w małych (często rodzinnych) marketach. Np. w Tolo ceny były w takim sklepie bardzo niskie, niższe nawet niż w sklepie wolnocłowym w porcie. Wszelkie widokówki i foldery są znacznie droższe tuż obok miejsc zabytkowych, niż np. w pobliskich miejscowościach. Jeśli chodzi o godziny otwarcia sklepów, to nie ma tu sztywnych reguł. Generalnie latem wszystkie sklepy otwarte są od poniedziałku do soboty w następujących godzinach: poniedziałki, środy i soboty - od 8:30 do 14:00, wtorki, czwartki i piątki - od 8:30 do 13:30 i od 17:00 do 20:30. Zastanawiałem się, dlaczego trzy razy w tygodniu sklepy są czynne tylko do południa, a po południu są zamknięte. Podobno z lenistwa :-) Poniedziałek to tuż po weekendzie więc jeszcze im się nie chce pracować długo, w środę to środek tygodnia, więc już marzą o weekendzie, a sobota to już weekend i też otwierają tylko do południa. Coś w tym jest.... Jednak w sezonie (zwłaszcza w miejscowościach związanych z turystyką) handlowcy często rezygnują z przerwy południowej i zamykają sklepy dopiero o północy. W niedziele sklepy są generalnie nieczynne, ale z tych samych względów, co podane poprzednio, czasem są czynne od rana do 13:00-14:00. Supermarkety i domy towarowe są czynne od poniedziałku do piątku w godz. 8:30 - 20:00, a w soboty do 18:30. Urzędy otwarte są zazwyczaj tylko do 13:30-14:00 i czasem tylko od wtorku do piątku. Posiłki. Osobom, które chcą zapoznać się ze smaczną kuchnią grecką polecam korzystanie z tawern. W Polsce tą nazwą określa się lokale serwujące głównie potrawy rybne. W Grecji jest to podstawowy rodzaj lokali gastronomicznych, odpowiadający naszym małym restauracjom, karczmom czy zajazdom. W odróżnieniu od hoteli, w których „pod klienta” serwowane są dania kontynentalne, a greckie niejako dodatkowo, w tawernach spotyka się prawie wyłącznie lokalne potrawy. Oparte są one głównie na baraninie i jagnięcinie (czasem króliku), owocach morza i rybach. Do tego podaje się różnorodne sałatki, często z serem typu „feta” czy oliwkami (przeważnie z pestkami!) oraz sos tzatziki (czytaj: cacyki). To coś w rodzaju mizerii z drobno utartych ogórków, ale nie w śmietanie tylko gęstym jogurcie, z dodatkiem czosnku, kopru, pieprzu oraz octu winnego i oliwy - to mój ulubiony dodatek do posiłków w Grecji. Z najbardziej popularnych potraw greckich polecam: mussaka (zapiekane bakłażany z mięsem i sosem beszamelowym), pasticio (makaron rurki zapiekany z mięsem i beszamelem), gemista (nadziewane ryżem pomidory i papryki), outzoukakia (mielone pulpety w sosie pomidorowym, podawane z ryżem), souvlaki (różne odmiany mięsa wieprzowego z warzywami podawane albo w picie albo na patyku jak szaszłyk). Najpopularniejszą (bo i najłatwiejszą do zrobienia) surówką jest choriatiki czyli „sałatka wiejska”, w Polsce znana jako „sałatka grecka”, czyli grubo pokrojone: ogórki, pomidory, czerwona cebula, czarne oliwki (czasem jeszcze papryka) i ser feta (plaster). To wszystko przyprawione jest oliwą z oliwek, oregano, solą i pieprzem. Grecy zwykle nie jedzą lunchu czy obiadu - główny posiłek dnia to obfita kolacja. Jednak ze względu na upodobania turystów, taki posiłek serwowany jest już od pory obiadowej (15-16) do późnego wieczora. Taki obiad czy obiadokolacja w tawernie dla jednej osoby kosztuje zwykle ok. 10-15€ (bez napojów). Grecy lubią jeść mięso, choć zwykle nie stać ich aby je jeść na codzień w dużych ilościach - przeważnie więc są to potrawy warzywne lub rybne z niewielkim dodatkiem mięsa. Jednak dla gości, zwłaszcza z zagranicy, zawsze znajdą mięso, więc stąd powszechna opinia, że tak wygląda codzienny posiłek. Nie uznają jednak diet wegańskich czy wegetariańskich, a do wielu dań (nawet do ziemniaków czy spaghetti) jedzą chleb. Jedzenie ze wspólnego talerza części potraw ( sałatek) jest głęboko zakorzenioną tradycją. Można uznać, że nakładanie sobie na swój własny talerz, na przykład „greckiej sałatki” czy tzatzików, jest w rozumieniu Greków faux pas. Natomiast jeśli chodzi o napoje w Grecji, to do posiłku pija się zwykle wino lub wodę, a rozrywkowo: kawę „po grecku” (u nas znaną jako „po turecku”) i anyżową wódkę ouzo (zwłaszcza latem). Jednak najpopularniejszym wśród Greków napojem wysokoprocentowym jest tsipouro (raki lub tsikoudia na Krecie), choć nie łatwo go kupić, bo nie jest produkowany przez duże firmy, tylko lokalnie - jako „bimber”. (Czasem jest aromatyzowany anyżem i smakuje podobnie do ouzo.) Charakterystyczna, choć mniej popularna, jest też grecka brandy z dodatkiem wina - metaxa. Niezwykle popularna, głównie wśród młodych Greków i zagranicznych turystów, jest mrożona kawa frappé - stosunkowo nowy „wynalazek”. Polecam również sok ze świeżo wyciśniętych pomarańczy (ok. 10 na szklankę) i nie należy się sugerować tym, że pomarańcze, z których się go robi są „brzydkie”, z zielonkawymi plamami - sok na pewno będzie pyszny i słodki. Urządzenia elektryczne. Gniazdka sieciowe w Grecji są na takie samo napięcie jak w Polsce - 230V. Jednak nieco różnią się budową, bo jest to typ zwany czasem „niemieckim”. Rozstaw otworów w gniazdku jest taki sam jak u nas, jednak u góry i na dole znajdują się wypustki uziemiające (zamiast bolca). Nie ma więc problemu z włożeniem płaskich wtyczek, jednak okrągłe, bez wycięć na wypustki uziemiające, raczej nie wejdą. Dodatkowo może być problem z włożeniem wtyczki o grubych bolcach. Toalety. To moim zdaniem dość śmieszne, ale w większości toalet, czy to w obiektach zabytkowych, czy w hotelach, istnieją rysunki lub napisy nakazujące wyrzucać użyty papier toaletowy do kosza na śmieci, a nie do muszli. Podobno winne temu są rury kanalizacyjne o małych przekrojach. Można sobie wyobrazić jakie to niewygodne i przede wszystkim jak z takich koszy śmierdzi. Sądzę, że większość turystów omija ten nakaz, podobnie jak niektórzy Grecy, z którymi o tym rozmawiałem. Nowoczesne hotele są już przeważnie pozbawione tego mankamentu. Palenie tytoniu. Grecy przodują wśród krajów europejskich w paleniu - nadal pali tam niemal 40% obywateli. Dla osób tak jak ja, nie znoszących dymu tytoniowego, to prawdziwy problem. Grecy palą wszędzie: w sklepach, restauracjach, tawernach, autobusach. Nawet kierowca autokaru, który wiózł nas do Salonik, palił całą drogę (na szczęście przy otwartym oknie), ale także tankował paliwo z papierosem w ustach. Pewną poprawę miało dać wdrożenie unijnych zakazów palenia, które zaczęto wprowadzać w życie od 2009 r. Zakazem palenia objęto większość instytucji publicznych, lokale gastronomiczne czy środki transportu. Ale szybko zaczęto łagodzić zakazy, wprowadzając wyjątki, zwłaszcza w lokalach gastronomicznych, gdzie i tak zakaz nie był przestrzegany. Z czasem ustalono, że większe lokale mogą wydzielać część dla niepalących, płacąc od jej powierzchni specjalną opłatę. Właściciele małych lokali, których powierzchnia nie przekracza 70 m² decydują sami, czy można tam palić czy nie. W pojazdach publicznych nie zezwala się na palenie, jeśli podróżują nimi dzieci poniżej 12 roku życia. Jednak i te złagodzone przepisy nie były za bardzo egzekwowane (może jedynie w urzędach), pomimo potencjalnie wysokich kar, więc sytuacja nie uległa widocznej poprawie. Jest jednak na to kolejna szansa - w połowie 2019 roku rząd w Atenach zaapelował do władz lokalnych o „ścisłe przestrzeganie” ustawy antynikotynowej i podobno pierwsze rezultaty są widoczne... Waluta i płacenie. Walutą Grecji od 1 stycznia 2002 r. jest euro, zastępujące narodową walutę - drachmę. Kurs drachmy do euro był pod koniec 2001 r. „sztywny”: 1 euro = 340,75 drachm (1 zł ≈ 100 drachm). Podczas by · Published styczeń 9, 2012 · Updated lipiec 27, 2012 EUROPA Tu powinniśmy mieć najmniej problemów z dostosowaniem naszych urządzeń elektrycznych do istniejących standardów bo napięcia w sieci są podobne ale za to nie we wszystkich państwach europejskich jest ten sam standard wtyczek. Pewnym udogodnieniem jest wprowadzenie wtyczki bedącej połączeniem typów E/F – opis poniżej. Typ E/F – wtyczka zwana „Uni – Schuko” jest połączeniem wtyczek E i F. Ma zarówno otwór na bolec uziemiający jak i metalowe klipy po bokach na uziemienie. Taka wtyczka może być praktycznie używana zarówno w krajach, w których rozpowszechniony jest standard E jak i F (na przykład w Polsce i w Niemczech). Ale i tak pozostaje nam Wielka Brytania, Irlandia, Cypr i Malta gdzie rodzaj wtyczek jest zupełnie odmienny. Poniżej tabelka. KRAJ TYP WTYCZKI NAPIĘCIE W GNIAZDKU CZĘSTOTLIWOŚĆ Albania C, F 220 V 50 Hz Andora C, F 230 V 50 Hz Armenia C,F 220 V 50 Hz Austria F 230 V 50 Hz Azerbejdżan C,F 220 V 50 Hz Belgia E 230 V 50 Hz Białoruś C,F 220 V 50 Hz Bośnia C,F 220 V 50 Hz Bułgaria C,F 230 V 50 Hz Chorwacja C,F 230 V 50 Hz Cypr G 24-0 V 50 Hz Czarnogóra C,F 220 V 50 Hz Czechy E 230 V 50 Hz Dania C,K 230 V 50 Hz Estonia F 230 V 50 Hz Finlandia C,F 230 V 50 Hz Francja E 230 V 50 Hz Gibraltar C,G 240 V 50 Hz Grecja C,D,E,F 220 V 50 Hz Gruzja C 220 V 50 Hz Hiszpania C,F 230 V 50 Hz Holandia C,F 230 V 50 Hz Islandia C,F 220 V 50 Hz Kazachstan C 220 V 50 Hz Litwa C,F 220 V 50 Hz Liechtenstein J 230 V 50 Hz Luksemburg C,F 220 V 50 Hz Łotwa C,F 220 V 50 Hz Macedonia C,F 220 V 50 Hz Malta G 240 V 50 Hz Monako C,D,E,F 127 V / 220 V 50 Hz Niemcy C,F 230 V 50 Hz Norwegia C,F 230 V 50 Hz Polska C,E 230 V 50 Hz Portugalia C,F 230 V 50 Hz Rosja C,F 220 V 50 Hz Rumunia C,F 230 V 50 Hz Serbia C,F 220V 50 Hz Szkocja G 230 V 50 Hz Szwajcaria J 230 V 50 Hz Szwecja C,F 230 V 50 Hz Słowacja E 230 V 50 Hz Słowenia C, F 230 V 50 Hz Turcja C,F 230 V 50 Hz Ukraina C 220 V 50 Hz Wielka Brytania G 230 V 50 Hz Węgry C,F 230 V 50 Hz Włochy C,F,L 230V 50 Hz Przejdź do strony: 1 2 3 4 5 6 GD Star Ratingloading... Tags: Gniazda elektryczneNapięcia na świecieStandardy napięć na świecieWtyczki elektryczne

gniazdka elektryczne w grecji